Gdyby nie ten smutny dźwięk
Jak lokomotywy jęk
Gdyby nie pocałunek na mej dłoni
Gdyby nie palce przyciśnięte do skroni
Gdyby nie uśmiech pana doprawiony goryczą
Gdyby nie milczenie, chociaż serca krzyczą
Gdyby nie pańskie wrześniowe palto
Gdyby nie liście cyrkowe i ich salto
Gdyby nie pańskie puste słowa
„Do widzenia, pani. I bądź zdrowa!”
Gdyby nie wiatr szarpiący kapelusz
Gdyby nie mocna herbata w hotelu
Gdyby nie pańska skórzana walizka
Gdyby nie pańska chustka, tak mym oczom bliska
Gdyby nie pustka na starym peronie
Gdyby nie oczy w moich utkwione
Gdyby nie zapach pańskiej kolońskiej wody
Gdyby nie parasolka, co już wyszła z mody
Gdyby nie konduktor machający ręką
Moje serce by nigdy przez pana nie pękło.