[x]

WierszWiersz bez sensu, bez polotu
Bez iskierki i bez grzmotu
Nic nie znaczy, nic nie wnosi
O nic także cię nie prosi

Słowa w wierszu jak strumienie
Wypłukują z zdań znaczenie
Nie celowo, nie bezwiednie
A ich sens bez przerwy blednie

"Nic z niczego dla nikogo!"
Płacze szyja, kręcąc głową
"Bo cóż z tego, że rymujesz
Kiedy sens na tym marnujesz?"

"Ależ szyjo, co ty pleciesz!"
Obruszona głowa rzecze
"Poloniści, zważ, wymyślą
Jaką się kieruję myślą!"

Krotka historiaKtoś zwalił się pod stół jak kłoda!
A reszta nadal pije.
Pijcie, Bakchusy, noc jest młoda
I ponoć raz się żyje.

Za duże szpilki, pewnie matki
Godności nie podniosą.
Więc są pijane w sztok dzierlatki
I na dwór już je niosą.

Ktoś wpadł przed chwilą na framugę,
Zwyczajnie- nie wcelował.
Ktoś rękaw znów przypalił szlugiem,
Ktoś w kącie zwymiotował.

Ta mała siedzi na podłodze
I tuli flaszkę wódki.
Ten brunet gładzi ją po nodze,
Do łóż

Rozkruszone serce.Rozkruszył mi pan serce chłodnymi palcami.
Nieuważnie, gwałtownie, bez zastanowienia.
Pełne smutku oczy wnet zakwitły łzami.
Dać nie potrafiły panu rozgrzeszenia.

Potem ból gdzieś przycichł, jednak coś straciłam,
Coś we mnie przygasło, pękło z suchym trzaskiem.
Może to odzyskam? Niemal już zwątpiłam,
A na twarz nakładam uśmiechniętą maskę.

Jaki okruch serca rzucił pan gołębiom?
Jaki płomyk zdmuchnął niebacznym westchnieniem?
Śledzę marsz obłoków, gor

OfiaraOfiara
(Do K.G.)

Weź mnie za męża, od dziś aż po grób,
lub chodź dziś do grobu, a jutro ślub!

Wilgotne usta wezmę za czarę,
niech czar Twój moje usta zabierze,
będę Ci w sercu składał ofiarę
lub jeśli wolisz, serce w ofierze!

Sztuką jest chwilę zamienić w lata,
a nie latami chwilę wspominać,
nie sztuką czekać na koniec świata,
lecz co dzień świat na nowo zaczynać!

Wzniosę utkaną z myśli świątynię,
a Ciebie świętą myślą uczynię!

ZarazaZaraza

Duszę zduszono ogromną obawą
co wszystko żywe powoli zamęcza,
serca lękliwe zwątpieniem nastręcza
bo ból zrobiono śmiertelną zabawą.

Żyjące ciało gnijącą potrawą
owej obawy trawiącej od wnętrza,
codzienne sprawy wizjami zadręcza
by to wzmacniało zarazę plugawą.

Klęczący chorzy podnoszą modlitwę
pod bramy Nieba rzucając pokutę.
Najwyższy strwoży, opuściwszy bitwę

dobra potrzeba, lecz dobro zatrute!
Ludzi wyniszczy znajdując ukrycie
by pośród zgliszczy

Ikarka.Jestem Ikarem w żeńskim wydaniu,
Niepomnym żadnych ostrzeżeń.
Lecz me szaleństwo nie tkwi w lataniu,
Ramion nie kryję pod pierzem.

Tęsknię do ciepła, uczuć przestworzy,
Tak chciałabym w nich szybować!
Pragnę zbyt wiele? Tak Bóg mnie stworzył.
Chciałabym skrzydła zachować.

Lecz gdy się zbliżę do słońca twarzy,
Skrzydła me stają w płomieniach.
Tarcza słoneczna miast ogrzać- parzy,
Szczęście w przekleństwo się zmienia.

Tonę w odmętach własnej rozpacz

Gniewna.Uważam pana za drania
I wcale się z tym nie kryję.
Wściekłość mi wszystko przysłania,
Jak pana spotkam- zabiję.

Udusić lub łamać kołem
Albo rozerwać przez konie.
Ach, jakie wizje wspaniałe!
Serce z radości mi płonie.

Nie, chyba raczej ze złości.
(Utopić albo drzeć pasy,
Przypiekać, ach, bez litości!)
Tak, bosko! Ach, rarytasy!

Łeb urwać! Ręce i nogi!
(Coś jeszcze, o czym nie wspomnę)
Ach, jakże był mi pan drogi!
Lecz me cierpienie ogromne!

Na pal bym chętnie nabi

Ziemia pod stopamiChcę ci powiedzieć że wczoraj za rogiem
na przejściu dla pieszych przejechał ktoś kota
że jesień jest bardziej brązowa niż złota
że trudno ostatnio dogadać się z Bogiem
Chcę ci powiedzieć że wszystko się wali
że wisi parapet mój znów za wysoko
że dalej chcą wszyscy brać oko za oko
że zaraz żarówka się w lampie wypali
Nie wiem dlaczego tak wciąż mi zależy
dlaczego różnicę mi robi tak dużą
że tam przejechany na drodze kot leży
lecz chcę ci po

Szyba.Na świat spoglądam zza szyby
I nie zdumiewa mnie nic.
Ktoś szepnie "ach, cuda, dziwy",
Lecz ze mnie milczący widz.

Szyba opluta przez zbrodnie,
Szyba, co spływa wciąż krwią.
Ja siedzę w cieple, wygodnie
I tylko ręce mi drżą.

Czasem ktoś szybę przemywa
I widzę złośliwy los,
Co się na nogi podrywa,
By uciec, śmiejąc się w głos.

Czasem grad monet zadzwoni
Mokry od potu i łez.
Dłonie przytknięte do skroni
- Bezradny, dziecinny gest.

Nie wierzę już w piękne słowa,
Nie wierzę

...O tobie wiersze układać
I ku tobie nieść przekleństwa,
I ze swego nie-panieństwa
Łatwo u twych stóp opadać.

Księżyc zdjąć z nocnego nieba,
By pod oknem mieszkał twoim,
Twych sąsiadów niepokoił;
Drogę ci, jak kot, przebiegać.

Pchać ci się bezwstydnie w oczy,
Serenady kiepskie śpiewać,
Wino twe na stół rozlewać,
Nim swe usta w nim umoczysz.

Zaprzyjaźnić się z twym kotem,
Aby, mrucząc, jak szalony,
Do mojego przybiegł domu,
Byś go musiał szukać potem.

Być ci

Wiem.Wiem, nie będę pana miała.
Nie otulę troski płaszczem
Ani ducha, ani ciała
I po włosach nie pogłaszczę.

Wiem, że moim pan nie będzie,
Choćbym miała swoją duszę
Piekłu oddać w każdym względzie.
Ach, zapomnieć pana muszę!

Wiem, zapomnieć nie potrafię,
Marzeń siatka mózg oplata.
Jesień smutkiem siąpi, kapie*,
Martwą czyniąc mnie dla świata.

Pragnę pana tak piekielnie!
Mieć na własność! Tulić czule!
Kaprys ten, choć znoszę dzielnie,
Serca o

no risk = no fun!Te miłości-niemiłości,
Nienawiści i nawiści,
Wszelkie szczęścia zawiłości...
Ach, korzyści, niekorzyści!

Miłość sprawą jest nieprostą.
Ją zrozumieć - wyczyn duży.
Paradoksy, nieścisłości -
Czasem ciszą wynik burzy.

Więc czy warto ryzykować?
Poświecenie warte sprawy?
W takie gówno się pakować...?
Bez ryzyka brak zabawy!

Kochanek topielicy.Nie lękam się wcale twych pustych oczu,
Nie lękam się dłoni bezkrwistej.
Pozwól, bym zimno warg twoich poczuł
Na znak miłości wieczystej.

Wkrótce podobnym się stanę tobie,
Gdy zgaśnie mój płomyk żywota.
Spoczniemy razem w jeziorze- grobie,
Niech pęknie życia nić złota.

Idę do ciebie, nie czując trwogi.
Śmierć kiedyś by mnie porwała,
Dziś z własnej woli wejdę w jej progi.
Niech wie, że ze mną przegrała.

Umieram.Już nie mam na nic siły
I życie mnie przytłacza.
Już czuję chłód mogiły,
Już ciemność mnie otacza.

Umieram, tak, za życia!
Pustotą przygnieciona.
Bez grzechów do ukrycia,
Milczeniem otulona.

Lecz serce wciąż mi bije,
Mozolnie krew pompuje.
Cóż z tego? Ja nie żyję
- Organizm funkcjonuje.

Nie myślę i nie czuję,
Trup ze mnie, a nie człowiek!
Świat cały oszukuję
Bez choćby drgnienia powiek.

Nie żyję! Cóż powiecie?
Czy to cokolwiek zmienia?
Wszak większoś

W ciemnym, malym pokoju...W ciemnym, małym pokoju...

W pokoju stał niegdyś stół i dwie były tam dłonie,
w pokoju stał niegdyś stół, a dzisiaj serce tam płonie.
Na stole leżał list, a nad nim twarz pochylona,
dziś nie ma na nim już nic, są tylko czyjeś ramiona.
Na liście był niegdyś tusz, a w tuszu były słowa,
dzisiaj zabrakło słów - jest tylko świadomość ta nowa.
Tuszem był niegdyś świat, tuszem rysował ktoś życie,
teraz jest świat dwóch ciał i to bycie jest ponad życi

Browse More Like This

Download File
HTML, 4.2 KB more ▶

More from ~JillyWhite

Manifest.Manifest

Sztuka jest nic nie warta,
Bo schodzi do podziemi.
Więc trzeba by, do czarta,
Nareszcie świat ten zmienić.

Niech sztuka sztuką będzie,
Nie głupca fanaberią!
Niech się rozlezie wszędzie,
Niech zacznie żyć na serio!

Precz z pustą metaforą!
Precz z nędzną tą łupiną!
Niech ktoś da miecz autorom!
Wszak sztuka nie jest kpiną!

Niech rąbią, niech siekają,
Niech zmiażdżą sztukę śmieci,
Niech myślą obsiewają
Umysły wszystkich dzieci.

A kiedy wykiełkuje,

Teza"Nigdy nie wierz facetowi, zapamiętaj!
Męska płeć, to płeć bez serca, płeć przeklęta!"

Cóż za bzdura, proszę państwa, śmiech na sali!
Tę teorię w swoim wierszu chcę obalić.

Kto raz sparzył się dotkliwie, wiarę traci.
Za brak wiary samotnością nieraz płaci.

Stereotyp to rzecz głupia i krzywdząca.
Jak określić cechy setki lub tysiąca?

Iluż mężczyzn cierpi właśnie przez kobietę!
Ileż kobiet rozczaruje się facetem!

Ludzie ranią się wzajemnie-

W pazurach.Nie wiem, co myśleć o panu,
Tyle sprzeczności się miota.
Myśli jak kolce burzanu.
Pan przypomina mi kota.

Czerwone usta, perfumy
I rzęsy jak dwa wachlarze.
Czy mam powody do dumy?
Niech mi pan powie, pokaże!

Ach, pan mnie złości co chwila
I ciągle się ze mną droczy.
Jak kot, co złapał motyla,
Z pomrukiem mruży pan oczy.

Boję się pańskich pazurów,
Bo zniszczyć skrzydła mi mogą.
Niecne są gierki kocurów,
Niech idzie pan swoją drogą.

View Gallery · View Prints

Featured in Groups:

#PolskaPisanie

Details

Submitted: October 30, 2011
File Size: 4.2 KB

Link

Thumb

Statistics

Comments: 12
Favourites: 12 [who?]
Views: 240 (0 today)
Downloads: 5 (0 today)

[x]

Zaduszki.

by ~JillyWhite, Oct 30, 2011, 7:18:57 AM
Literature / Scripts & Screenplays / One-Acts / Drama

Zaduszki

Ona
(klęka przy grobie i patrzy na napisy)
Tutaj spoczywasz, mój przodku
Tutaj twa ziemska powłoka.
Tutaj... czy jesteś w środku
Duszą, co obca dla oka?

W sepii znam twoje oblicze,
Dzieje znam z opowieści.
Zdjęcia i pamięć- zwodnicze,
Ile się prawdy w nich mieści?

Znicz gaśnie, cisza dokoła,
Wiatr się w gałęziach chroni
I milczy. Chłód lgnie do czoła,
A zimny granit do dłoni.

Przodek
Usta, króre mnie wezwały
Dziwnie są podobne moim,
Znam też oczu blask ten śmiały
Jego każdy wróg się boi.

Krew, co płynie w twoich żyłach
Niesie podobieństwo twarzy,
Serca, duszy... moja miła!
O tym nigdym nie śmiał marzyć!

Wierzysz we mnie- jestem blisko,
Śmierć nas całkiem nie oddziiela
Od spraw ziemskich, wiemy wszystko
I potomnych chcemy wspierać.

Jednak wy nas odpychacie
Swą niewiarą, zapomnieniem.
Nigdy śmierci nie poznacie,
Żyjąc. Bo śmierć jest milczeniem.

Ona
Więc przybyłeś? Zawsze chciałam
Spojrzeć w twoje jasne oczy.
Nieraz się zastanawiałam...

Przodek
Widzę, smutek twarz ci mroczy...

Ona
...czemu czasu mur oddziela
Ludzi bliskich sobie duszą?
Czemu się nie mogą wspierać,
Żyć w odrębnych światach muszą?

Przodek
Nie słuchałaś- wszak mówiłem
- To nie czas, lecz wy tak chcecie.
Nie wierzycie w serca siłę,
Gdy duch przyjdzie- uciekniecie.

Nie wierzycie w bliskość zmarłych.
Gdy ktoś umarł- opłaczecie,
Żałobnicy w strojach czarnych,
Smutek serca wam oplecie.

Pamiętajcie o nas tylko,
Jak o żywych w innym świecie.
Życie jest zaledwie chwilką,
Sami wkrótce też umrzecie.

Zrozumiecie, co to znaczy,
Nie móc ostrzec, gdy pragniecie,
Ale trzeba to wybaczyć
I żyć cicho w lepszym świecie.

Wiedzcie, że jesteśmy obok
I sił zawsze wam dodamy.
Moja droga, jestem z tobą.
Pierwszy raz dziś rozmawiamy.

Jednak zawsze, od tej chwili,
Kiedy pierwszy krzyk wydałaś,
Gdym powieki ci rozchylił,
Dziwnie bliską mi się stałaś.

Zawsze, gdy się czegoś lękasz,
Zsyłam w nocy sen kojący.
Dzisiaj przy mym grobie klękasz,
Gładzisz czule głaz milczący.

Będę stróżem twoich dzieci
I twych wnuków- nie sam jeden!
Dusze tak od tysiącleci
Krążą między ziemią, niebem...

W twojej duszy cząstka mojej
Żyje, kwitnie i mnie woła.
Moja dusza bliższa twojej
Niż ktokolwiek pojąć zdoła.

Zniknę teraz, nie zobaczysz
Mnie już więcej w tej postaci.
Będę z tobą i w rozpaczy
I w radości. Mnie nie stracisz.
(rozpływa się)

Ona
Rozwiał się jak dymu smuga,
Lecz obecność jego czuję...
Znicze płoną... Noc jest długa...
Pojąć, co mi rzekł próbuję.

Teraz widzę! To nie znicze!
Ależ to... to ludzkie dusze!
Lśnią, milczące tajemnicze...
Dla nich coś uczynić muszę?

Kim jesteście? Co mam czynić?
Czy żądacie mej pomocy?

Dusze
Śpiewać, mówić, uszczęśliwić...
Nie bać się i patrzeć w oczy...

Zaduszki.by ~JillyWhite

Literature / Scripts & Screenplays / One-Acts / Drama

_{Utwór napisany z myślą o moich ś.p. dziadku i pradziadku, oddający bardzo dokładnie to, co myślę o zaświatach, obecności zmarłych...
Właściwie dedykowany wszystkim zmarłym.}

love 2 2

joy 1 1

~~wow 0 0~~

~~mad 0 0~~

~~sad 0 0~~

~~fear 0 0~~

~~neutral 0 0~~

~MeAristocrat May 3, 2012 Hobbyist General Artist

Niesamowicie piękne! Od razu skojarzenie z "Dziadami" Mickiewicza, ale Twój utwór jest (tu mnie zgładzą wielbiciele wieszcza) subtelniejszy, milszy dla duszy!

Dzięki Ci za to!